Transatlantic – Arena, Poznań, 06.05.2010

Obok zapowiadanej na lipiec wizyty Coheed And Cambria w Warszawie to był najbardziej oczekiwany przeze mnie koncert roku. 10 lat po wydaniu SMPTe do Poznania przyjechali Neil Morse, Mike Portnoy, Roine Stolt i Pete Trewavas. Załogę Transatlantica uzupełniał Daniël Gildenlöw z Pain Of Salvation. Rzec by się chciało: nareszcie.
Koncert podzielony był na 2 części. W pierwszej muzycy odegrali swój cały najnowszy album The Whirlwind. I ta nie podobała mi się szczególnie. Podobnie zresztą jak płyta. Muzycznie nie przynosi nic nowego, wszystko co na niej zagrali grali na poprzednich. Być może 2 pierwsze krążki także do odkrywczych nie należały ale 10 lat temu słuchałem ich z dużo większą ochotą. Czy jednak w tej supergrupie nie chodzi także o coś innego? O spotkanie muzyków z czołowych progrockowych formacji, którzy chcą razem cieszyć się muzyką? Radość zarówno zespołu jak i słuchaczy z pewnością dało się zauważyć w Poznaniu.
Po trwającej kwadrans przerwie rozpoczęli monumentalną kompozycją All Of The Above. I od razu zrobiło się milej. A potem polecieli z Duel With The Devil, We All Need Some Light, Bridge Across Forever i na koniec Stranger In Your Soul. Ponad trzy godziny muzyki! Nieczęsto zdarzają się tak długie sety. I to tylko 5 utworów :)
10 minut w fosie upłynęło w głównie w czerwonej atmosferze. Szkoda, że na scenie znajdowało się tak dużo sprzętu, ten lubi pojawiać się na pierwszym planie. Po raz kolejny doświadczyłem magnetyzmu Mikea Portnoya, którego samo oglądanie przynosi niebywałą przyjemność. Znów mniej lub bardziej świadomie polowałem głównie na niego. Choć do przedwczoraj fotografowałem go zawsze jako perkusistę. W czwartek „pograł” także na danielowej gitarze rodem z Gdańska. W ekwipunku Roine także dostrzec można polskie akcenty.
Szkoda jedynie, że frekwencja rozczarowała. Kto nie był niech żałuje.

P.S. Dzięki dla Kosiaka za wie co i Kasi z Pawłem za podróż Renią :)